ثانيا : غيبت آن حضرت در همهء زمان‌ها و از همهء انسان‌هاى مؤمن نيست ، بلكه براى بسيارى از بزرگان مؤمنين اتفاق افتاده است كه به خدمت حضرتش شرفياب شده و به محضر مقدّسش راه يافته‌اند . جريانات آنان در كتاب‌هاى علماى بزرگوار ما ضبط است ، و بيان آن‌ها فعلا از بحث ما خارج است . و حكايات به خاطر اين‌كه به‌طور متواتر نقل شده براى ما موجب يقين است . ثالثا : منافع وجود مبارك آن حضرت منحصر در بيان علوم نيست ، بلكه همه آنچه از مبدأ و سرچشمهء فيض الهى به مخلوقات مىرسد ، از بركات وجود او مىباشد كه در بخش سوم كتاب اين موضوع را بيان خواهيم كرد ؛ ان شاء اللّه تعالى . 2 - دليل نقلى روايات بسيارى كه در حد تواتر است در اين‌باره وارد شده كه ما به خاطر رعايت اختصار به ذكر قسمتى از آن‌ها كه ثقة الاسلام محمد بن يعقوب كلينى در كتاب كافى آورده است ، اكتفا مىكنيم : 1 - خبر صحيح از معاوية بن عمّار است كه : حضرت صادق عليه السّلام دربارهء آيهء مباركه وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى فَادْعُوهُ بِها ؛ « 1 » و براى خداوند نيكوترين نام‌ها است ، پس او را با آن‌ها بخوانيد . فرمود : به خدا قسم ، ما آن اسماء حسنى ( نيكوترين نام‌ها ) هستيم كه خداوند هيچ عملى را از بندگان نمىپذيرد ، مگر با شناخت و معرفت ما . « 2 » مىگويم : شايد تعبير از امامان به « اسماء » به خاطر اين باشد كه آنان دليل و راهنماى مردم به سوى خداوند هستند و نشانه‌هاى قدرت و جبروت الهى مىباشند ، همانطور كه اسم نشانه‌اى است براى صاحب آن‌كه بر او دلالت مىكند ؛ خدا داناست . 2 - خبر صحيح از عبد صالح حضرت موسى بن جعفر عليهما السّلام آمده است كه فرمود : حجّت خداوند بر خلقش تمام نمىگردد مگر به وسيلهء امامى كه شناخته شود . « 3 » مىگويم : اشارهء حضرت به وجوب برپا كردن دليل و حجّت بر خداوند متعال است ، و شناخت خداوند ممكن نيست مگر به وجود امام عليه السّلام ، پس شناخت امام بر مردم واجب است و تعيين او بر خداوند لازم .

--> ( 1 ) . سوره اعراف ، آيه 180 . ( 2 ) . اصول كافى : 2 / 249 . ( 3 ) . اصول كافى : 1 / 143 .